แตเรียง เดอ ลา คูเปอรี ศาสตราจารย์ชาวฝรั่งเศส เจ้าของแนวความคิดที่เชื่อว่าความเป็น มาของคนไทยอยู่บริเวณมณฑลเสฉวนของจีน ได้แสดงความเห็นไว้ว่า คนเชื้อชาติไทยตั้งถิ่นฐานเป็น อาณาจักรอยู่ในดินแดนจีนมาก่อน เมื่อประมาณ 2,208 ปีก่อนคริสตกาล ชนชาติ ” ไท” ได้ถูกระบุไว๎ใน รายงานสำรวจภูมิประเทศจีนในสมัยพระเจ้ายู้ จีนเรียกชนชาติไทยว่า มุง หรือ ต้ามุง ถิ่นที่อยู่ของคนไทย ซึ่งปรากฏในจดหมายเหตุจีนนี้อยู่ในเขตที่เป็นมณฑลเสฉวนปัจจุบัน ได้ศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับชนชาติไทย โดยอาศัยหลักฐานบันทึกของจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สมเด็จ ฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงเสนอความเห็นไว้ว่า ชนชาติไทย แต่เดิมตั้งบ้านเรือนอยู่ระหว่างประเทศทิเบตกับจีน ( มณฑลเสฉวนปัจจุบัน ) ประมาณปี พ.ศ.500 ถูกจีนรุนราน จึงอพยพ ถอยร่นมาทางตอนใต้ของจีน และแยกย้ายเข้าไปทางทิศตะวันตกของ ยูนนานได้แก่ บริเวณเงี้ยว ฉาน ล้านนา ล้านช้าง สิบสองจุไทย ล้านนา ล้านช้างอยู่ทางตอนกลางของยูนนาน ได้ทรงแสดงแนวทรรศนะ ไว๎ในพระนิพนธ์ ชื่อ “แสดงบรรยายพงศาวดารสยามและลักษณะการ ปกครองประเทศสยามแต่โบราณ” ต่อมาจึงได้อพยพมา สู่ดินแดนสุวรรณ ภูมิในปัจจุบัน

หลวงวิจิตรวาทการ ได้กล่าวถึงถิ่นกำเนิดของคนไทยไว้ว่า คนไทยมีถิ่นกำเนิดอยู่ในดินแดน ซึ่งเป็นมณฑลเสฉวน ฮูเป อันฮุย และเกียงซี ตอนกลางของประเทศจีน ปัจจุบัน ก่อนที่จีนจะอพยพเข้ามา แล้วค่อยๆ อพยพสู่มณฑลยูนนาน และแหลมอินโดจีน ได้เรียบเรียงหนังสือ ชื่อว่า “งานค้นคว้าเรื่องชนชาติไทย”

สมมติฐานนี้ได้รับการคัดค้านเมื่อมีการศึกษาค้นคว้าทางด้านชาติพันธุ์วิทยาและภาษาศาสตร์ จากหลักฐานหลายอย่างจนทำให้แนวคิดดังกล่าว ไม่เป็นที่ยอมรับของนักประวัติศาสตร์ ดังเช่น

1. จากจดหมายเหตุจีน พบว่ากลุ่มคนที่พูดภาษาไทยเป็นพวกที่ประกอบการกสิกรรมเพาะปลูก พืชเมืองร้อน เช่น ปลูกข้าวเจ้าเป็นหลัก โดยให้เหตุผลว่าถิ่นเดิมของคนที่พูดภาษาไทยน่าจะอยู่ในเขตร้อนชุ่มชื้นมากกว่า เขตที่มีอากาศหนาวเย็น

2. หลักฐานข้อมูลของจีน พบว่าไม่เคยมีคนที่พูดภาษาไทยอยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีนมา ก่อน ไม่มีแม้แต่การอพยพผู้คนทั้งชนชาติเพื่อหนีการครอบงำของชนชาติจีน และยังได้พบอีกว่า ภาษาของคนส่วนใหญ่ของอาณาจักรน่านเจ้าไม่ใช้ภาษาไทยตลอดจนขนบธรรมเนียมประเพณีและ วัฒนธรรมของคนน่านเจ้าส่วนมากก็ไม่ได้ใกล้เคียงกับพวกกลุ่มคนไทย